“Kıymetli Vatandaşlarım, Sevgili Çocuklar, Bugün ülkenin her köşesinde, Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin açılışının 91. yıldönümünü ve Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’nı gururla kutluyoruz.

Bu vesileyle hepinizi sevgiyle, muhabbetle selamlıyorum. Yarının büyükleriçocuklarımızın sevincini ve coşkusunu paylaşmaktan büyük bir mutluluk duyuyorum.

23 Nisan 1920, aziz milletimiz için tarihi değer taşıyan bir dönüm noktasını ifade etmektedir. 23 Nisan 1920, ülkemizi işgal etme teşebbüsleri karşısında, Türk milletinin egemenliğini eline aldığı, vatanına sahip çıktığı günü simgelemektedir.

Büyük Atatürk’ün önderliğinde “Milletin istiklalini yine milletin azim ve kararı kurtaracaktır” parolasıyla yürütülen istiklal mücadelesi, Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin açılması, vatanın kurtarılması ve Cumhuriyet’in ilan edilmesiyle nihai hedefine ulaşmıştır.

Olağanüstü şartlar altında görev yapan Yüce Meclis, üstlendiği ağır sorumluluğu milletimizin iradesine uygun bir şekilde yerine getirmiştir.

TBMM, Atatürk’ün öncülüğünde Kurtuluş Savaşı’nı yönetmiş, Cumhuriyet’i kurmuş, gerçekleştirdiği reformlar ve aldığı tarihi kararlarla milletimizin mukadderatını değiştirmiş, Türkiye’nin yarınlarını şekillendirmiştir. Bu yönüyle TBMM, demokrasimizin ve ulusal egemenliğin sembolu haline gelmiştir.
Yüce Meclis, milletimiz için daima hayırlı ve verimli çalışmalara imza atmıştır. Muasır medeniyet hedefinin taşıyıcısı olan TBMM, Türkiye’nin modern dünyayla bütünleşmesi, demokrasimizin olgunlaşması ve çoğulcu demokratik normların ülkemizde geçerli kılınması sürecinde önemli rol üstlenmiştir. Dolayısıyla millet egemenliğinin tecelligahı TBMM, demokratik rejimimizin kalbidir.

Türkiye’nin bugününü ve yarınını temsil eden Türkiye Büyük Millet Meclisi, ülkemizin tüm sorunlarının çözüme kavuşturulacağı kurumdur.

Egemenliğin kayıtsız şartsız millete ait olduğu ilkesi, Türkiye Cumhuriyeti’nin temelini oluşturmaktadır.
Cumhuriyet tarihimiz, bu gücün daha da yaygınlaştığı, yapıcı hamlelerle devletin ve milletin yücelmesine hizmet ettiği bir sürece işaret etmektedir.

TBMM’nin açılışının 91. yılında gururla ifade edebilirim ki Türkiye, sürekli dinamizm içinde gelişmekte ve değişmektedir.

Halkımız yaşananlar ne olursa olsun daima ileriye bakmakta, demokrasimiz derinleşmekte, ekonomimiz istikrar içinde büyümektedir.

Kabul edilmelidir ki; Türkiye’nin artan siyasi ve ekonomik gücü, yükselen dış politikası ile ilerleyen demokratik standartlarına paralel olarak, uluslararası alandaki ağırlığı ve etkisi de giderek artmaktadır.
İçte sorunlarını çözmüş güçlü bir devlet, dışta saygın bir ülke olma hedefiyle yolumuza devam ediyoruz. Yegane amacımız, gelecek nesillere daha güzel bir ülke bırakabilmektir.

Yarınların müreffeh Türkiyesini inşa etmek, Türkiye’yi birinci sınıf bir demokrasi haline getirmek, halkımızı daha mutlu ve daha zengin yapmak amacıyla çalışmalarımızı sürdürüyoruz.

Ülkemizi Atatürk’ün hedef gösterdiği muasır medeniyet seviyesinin üzerine taşımak için, toplumsal dönüşüm ve yenilenme yolunda reformları sürdürmek, demokrasi, insan hakları ve hukukun üstünlüğünü tam manasıyla hayatageçirmek ve uygulamak mecburiyetindeyiz.

Hiç şüphem yoktur ki Türkiye, çeşitli vesilelerle konuşulan veya tartışma konusu yapılan sorunlarını geride bırakarak, bugünkünden daha da ileriye gidecektir.

Ülkemizin son yıllardaki performansı, imkan ve kaynaklarımız, tecrübe ve birikimimiz, bu doğrultudaki inancımı daha da kuvvetlendirmektedir.

Varlığından güç aldığımız çocuklarımız ve gençlerimiz, bu konudaki en büyük teminatımızı oluşturmaktadır.

Sevgili Çocuklar,
Atatürk’ün sizlere bayram olarak armağan ettiği bu anlamlı gün, milletimizin gurur ve coşku günüdür.
Dünya çocuklarının da katımıyla bir şenlik atmosferinde kutlanan 23 Nisan UlusalEgemenlik ve Çocuk Bayramı, Atatürk’ün ve milletimizin siz çocuklara verdiği değeri ve duyduğu güveni en güzel şekilde ortaya koymaktadır.

Sizler ülkemizin geleceği, milletimizin umudusunuz. Önümüzdeki yıllarda önemli görevlere gelecek, Türkiye’yi en iyi şekilde temsil edecek ve yarınlara taşıyacaksınız. İmza atacağınız başarılarla, ülkemizin hedeflerini yakalamasında belirleyici rol oynayacaksınız.

Sizlerin başarılı, sağlıklı, huzurlu ve mutlu olmanızı istiyoruz. Nitelikli bir eğitimalmanız, kendinizi geliştirmeniz, hayatın tüm güzelliklerini yaşayabilmeniz veher zaman gülebilmeniz için tüm imkanlarımızı seferber ediyoruz.

Bugünün çocukları olarak, bir taraftan çocukluğunuzu yaşarken, diğer taraftan da, aileleriniz ve devletimiz tarafından sağlanan imkan ve fırsatların kıymetini bileceğinize, kendinizi en iyi şekilde yetiştirebilmek için daha çok gayret göstereceğinize eminiz.

Sizlerin, Türkiye’yi bugünkü seviyeye getiren nesillerin izinden gideceğinize, ülkenin huzuru, refahı ve gelişmesi için zorluklar karşısında yılmayacağınıza inancım tamdır.

Tüm insanlığın ortak amacı olan, barış ve kardeşlik içinde bir dünyanın kurulması, siz çocuklarımızın eseri olacaktır. Sevgi dolu yüreğiniz, hoşgörünüz ve iyi niyetiniz barışın temelini oluşturacaktır.
Hepinizi çok sevdiğimizi ve güvendiğimizi bir kez daha ifade etmek istiyorum. Başarılarınız ve mutluluğunuzun daim olması, en büyük dileğimizdir.

Bu anlamlı günde Cumhuriyetimizin kurucusu Atatürk’ü, İstiklal Savaşımızın tümkahramanlarını, Birinci Meclis üyelerini saygı, minnet ve şükranla anıyorum.

23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramınızı tebrik ediyor, sizleri sevgiyle kucaklıyor ve gözlerinizden öpüyorum.”

Rahman ve Rahim olan, insanoğlunu ve bütün kâinatı rahmetiyle var eden, Allah’a hamd olsun.

Varlığımızı ve yaradılışımızı merhamet üzerine kuran, Yüce Yaradan’a hamd olsun.

Bizleri daha dünyaya gelmeden anne rahminde merhametle donatan, “anne rahmine hitaben: ‘Ben Rahman’ım, o da rahimdir. Ona kendi ismimden bir isim verdim. Onunla ilişkiyi sürdürenle ben de ilişkimi sürdürürüm. Onunla ilişkisini kesenle ben ilişkimi keserim’” buyuran, Yüce Rabbimize hamd olsun.

Böylece biz ademoğlunun arasına sıla-i rahmi, rahmet ilişkilerini yerleştiren,

Yüreklerimize sevgiyi, saygıyı, sevdayı, aşkı, erdemi, fazileti, iffeti, hayayı, tevazuu, affetmeyi, bağışlamayı ve en önemlisi bütün bu erdemlerin kaynağı olan merhameti yerleştiren,

Rahmetiyle tenezzül buyurarak bize hitap eden, vahiy gönderen, kitap indiren,

Bize yolumuzu aydınlatacak rahmet elçilerini, merhamet timsallerini gönderme lütfunda bulunan,

Bizi rahmet dini, merhamet dini, din-i mübin-i İslâm ile şerefyâb kılan,

Sonsuz rahmetin, engin merhametin menbaı, biricik kaynağı, merhametliler merhametlisi, erhamurrahim’e sonsuz, nihayetsiz hamd ü senalar olsun.

Hz. Adem’den Hz. İbrahim’e, Hz. Musa’dan Hz. İsa’ya bütün rahmet elçilerine ve “Biz seni ancak alemlere rahmet olarak gönderdik” hitabının büyük muhatabı, Efendiler Efendisine, sevgililer sevgilisine selam olsun.

Çölün bütün şiddetini, öfkesini, bencilliğini, acımasızlığını hayatlarına taşıyan,

İnsanlığı şefkat ve merhametle tanıştıran, ilmek ilmek sevgi ile dokuyarak, gergef gergef şefkat ile örerek bir rahmet toplumu inşa eden, yüce peygambere selam olsun.

Birilerine kahretmesi, düşmana lanet okuması istendiğinde “Ben rahmet olarak gönderildim, lanet etmek için gönderilmedim” diyen,

Barbarlığın, çapulculuğun hayat tarzı haline geldiği, kabalığın, şiddetin iletişim dili olarak kabul gördüğü bir topluma “Siz yeryüzündekilere rahmet edin ki, gökyüzündekiler de size rahmet etsin”buyuran,

Rahmet yüklü adalet peygamberine, hikmet yüklü ahlâk peygamberine selam olsun.

İnananların sıkıntısını sıkıntısı kabul eden, müminlere rauf ve rahim olan Sevgili Peygamberimiz Hz. Muhammed Mustafa (sav)’ya salat ve selam olsun.

Salat ü selam, tahiyyat ü ikram, her türlü ihtiram ona, onun mutahhar, muazzez ehl-i beytine, ashabına olsun.

Türkiye Büyük Millet Meclisinin Saygıdeğer Başkanı,

Sayın Başbakanım,

Ana Muhalefet Partisinin Sayın Genel Başkanı,

Siyasi Partilerin Sayın Genel Başkanları,

Sayın Bakanlarım,

Sayın Milletvekilleri,

Sayın Belediye Başkanları,

Dost ve Kardeş Balkan Ülkelerinin Muhterem Diyanet İşleri Başkanları,

Diyanet Camiasının Değerli Mensupları,

Muhterem Hazırun,

Ve Yürekleri Rahmet Elçisi’nin Meşbu Kalpleri, İnsana, Can Taşıyan Bütün Varlıklara ve Bütün Kainata Karşı Merhametle Dolu Olan Değerli Kardeşlerim, Hanımefendiler, Beyefendiler,

Aziz İstanbullular,

Ekranları Başında Bizi İzleyen Değerli Kardeşlerim,

Sözlerime başlarken hepinizi saygıyla, sevgiyle muhabbetle selamlıyorum. Allah’ın selamı, rahmeti, bereketi, feyzi, fazileti, afiyeti, atıfeti üzerinize olsun.

Kutlu Doğum Haftamız mübarek olsun.

Kutlu Doğum, yüreklerimizin, ülkemizin, İslâm aleminin ve bütün insanlığın merhametle onarılmasına vesile olsun.

Diyanet İşleri Başkanlığımızın düzenlediği 2011 Kutlu Doğum Açılış Programına hoş geldiniz.

Bizi onurlandırdığınız için en yüksek, en derin şükranlarımı sunuyorum.

Lütfen Kabul Buyurunuz.

Saygıdeğer Davetliler, Aziz Misafirler!

Diyanet İşleri Başkanlığımızın çeyrek asır önce “Hz. Peygamber’i Anmaktan-Anlamaya” şiarıyla başlattığı Kutlu Doğum Haftası geleneği milletimizin kalbinde var olan Peygamber sevgisini harekete geçirmiş ve bu gelenek sadece ülkemiz için değil, bütün gönül coğrafyasında gurbet ellerinde yaşayan bütün vatandaşlarımız arasında bir bilgi ve irfan ziyafetine, bir kardeşlik şölenine, bir manevi yenilenme haftasına dönüşmüştür. Vesile olan bütün büyüklerimizi minnet, rahmet ve şükranla yâd ediyorum.

Biz muhabbet ile Muhammed’i birleştirmiş, muhabbet ile Muhammed’i asla birbirinden ayırmayan bir kültürün, bir medeniyetin çocuklarıyız.

Pertevniyal Valide Sultan’ın ifadesiyle “Muhammed’den muhabbet oldu hâsıl/Muhammed’siz muhabbetten ne hâsıl”

Amacımız bu muhabbeti bilgiye, marifete, tanımaya, tanışmaya, bilmeye, bilişmeye, anlamaya, yaşamaya dönüştürmektir. Böyle olduğu içindir ki her yıl bizi biz yapan değerlerimizi yeniden inşa eden bir konuyla huzurunuza çıkıyoruz. Bu sene ki konumuz “Hz. Peygamber ve Merhamet Eğitimi”.

Kısaca neden merhamet, neden merhamet eğitimi sorularını cevaplayarak huzurlarınızdan ayrılmak istiyorum.

Tarih boyunca ortak insanî bir değer olarak kabul edilen merhametin, şaşırtıcı bir hızla hayatın her alanından çekilmeye başladığını, insanla en derin anlamına kavuşan bu kıymetli duygudan boşalan yeri, şiddet, öfke ve zorbalık gibi insanoğlunun ortak aklı tarafından asla tasvip edilmeyen olumsuz duyguların doldurduğunu görmek, üzücü olduğu kadar düşündürücü bir durumdur. Kültür, inanç, ırk ve coğrafya tanımaksızın bütün dünya halklarını kasıp kavuran şiddet olgusu, bireyin bizzat kendisine uyguladığı fiziksel ve duygusal şiddetten başlayarak ikili ilişkilere sıçramakta, aile ve yakın çevre diyaloglarına uzanmakta, kurumların ve şehirlerin dokusuna işlemekte, nihayetinde uluslar arası ilişkiler boyutunda görünür hale gelmektedir.

Aziz Davetliler,

Yüce Yaradanımızın her kalbin en derin yerine kendi merhametinden bir merhamet yerleştirdiğinde hiç şüphe yoktur. Ancak insanoğlunun merhametin kaynağı ile yaşadığı sorunlu ilişki yüreklerin merhametini almak için karadeliklerin oluşmasını intac etti. Bu karadelikler her türlü güzel duyguyu yutmaya ve yok etmeye başladı.

Yüreğin rikkatini yok eden kin,

Kalbin saflığını ortadan kaldıran öfke,

Yürekleri işgal eden intikam,

Kalbin yüceliğini alıp götüren kibir,

Kendi fevkinde hiçbir kudret tanımayan güç tutkusu,

Yığınla servet tüketmekle övünen zaaflarımız,

Her şeyi mübah gören acımasız rekabetler,

Merhametsizlikler üzerine kurulan saadetler,

Yaratıcı’yı yok sayan sorumsuzluk,

Kendisinden başkasını yok sayan bencillik,

Ahiret hayatı yokmuş gibi sanan dünyevileşme,

Bedenin hazzını mutluluk zanneden hedonizm,

Şiddeti ve hiddeti üstünlük zanneden narsizm,

Bütün bunlar her gün insanlığın yüreğinde açılan karadeliklerdir. Ve bu karadelikler, yüreklerin merhametini yok ediyor.

Toplumları ve uluslararası ilişkileri derinden etkileyen küresel çaplı şiddet olayları bir yana, şiddet bireylerin günlük hayatlarında en çok başvurdukları iletişim biçimlerinden biri haline geldi. Şiddet giderek normalleşmekte ve hayatımızda kalıcı hale gelmekte. Son zamanlarda çocuklara ve kadınlara yönelik hunharca işlenen cinayetlerin toplumsal dinamiklerimizle tezat arz edecek şekilde artış göstermesi, gazetelerin üçüncü sayfa haberlerinin birinci sayfaya taşınması sonucunu doğurdu. Toplumlar, bugün şiddetin açtığı yaralara merhem arıyor. İnanıyorum ki; yüreklerdeki bu hiddet ve şiddet ancak merhamet iksiri ile onarılabilir.

Bugün saldırganlığın insan doğasından kaynaklandığını söyleyerek şiddeti normalleştirmek yerine, konuyu toplumsal dinamikler çerçevesinde ve bütüncül bir bakış açısıyla anlamaya çalışmak zorundayız. Toplumda yaşanılan çeşitli şiddet olaylarının temelinde, körelen vicdanların, nasırlaşan kalplerin ve yitirilen insafın olduğunu görmeden, şiddetin yeterince medenileşememekten kaynaklanan bir eğitim sorunu olduğunu düşünmek acaba ne kadar isabetlidir?

Çocuklarımızın duygu ve düşünce dünyalarını besleyen çizgi filmler ve bilgisayar oyunlarında maalesef şiddet figürlerine sıklıkla yer verilmektedir. Sanal ortamda dahi olsa, çocuklar şiddeti kanıksamaya, hatta şiddete eğilimli hale gelmeye başlamaktadır. Çocuklar, öldürdüğü adam sayısınca puan, döktüğü kan miktarınca zafer kazanırken, bütün bunların sadece birer oyundan ibaret olduğunu söylemek ne kadar inandırıcıdır?

Değerli Kardeşlerim,

Aslında şiddetin bizatihi kendisi bir zulüm ve merhametsizliktir. Bununla birlikte, şiddet zaman zaman meşrulaştırılmakta ve şiddetin bilinçaltımızda kabul görmesi sağlanmaktadır.

Bu meşrulaştırma bazen felsefi ve ideolojik bazen de geleneksel şekilde gerçekleştirilmektedir.

Toplu yıkımların ve ölümlerin yaşanmasına neden olan bir takım savaşların gerisinde insandaki şiddet eğilimini normalleştiren böylesi mekanik bir anlayış yatmaktadır.

Aslında, saldırganlığın doğal bir güdü olduğu kanısı, faşizan anlayışların belirli dönemlerde yaymak istediği, insanı “hayvanî içgüdülerle” tanımlayan indirgemeci bir yaklaşımdan ibarettir.

Özellikle II. Dünya savaşının sonuçlanmasına kadar Batı’da bu görüşün, savaşların felsefi altyapısını oluşturduğunu söylemek mümkündür. Aslında o kadar geri gitmeye de gerek yok. Hepimiz yakın tarihte ortaya atılan “Tarihin Sonu” ve “medeniyetler çatışması” kehanetleri üzerinden geleceğe yönelik bir şiddet kurgusu yapıldığını biliyoruz.

Modern toplumlar, rekabet-başarı diyalektiği üzerine kurulmuş toplumlardır. Ancak “rekabet” ve “başarı”nın ne olduğu üzerinde yeterince durulmadığını görüyoruz. Bu iki kavram, giderek gücünü bireylerin ve toplumların manevi dünyalarına kadar yansıtabilen hoyrat ve başıboş birer etki merkezine dönüşmektedir.

Modern çağın rekabet anlayışı, merhamete hayat hakkı tanımamakta; merhamet, insanın dinamizmini prangalayan, yeteneklerini ahlakî-insanî bazı kayıtlarla daraltan, üretimi düşüren bir kavram olarak sunulmakta ve rekabet esnasında her türlü yola başvurmak mübah sayılmaktadır.

Oysa tevâzuda, tekebbür ile elde edilemeyecek bir gücün saklı olduğu; paylaşımda bencillikle ulaşılamayacak bir mutluluğun olduğu; merhamette, acımasızlıkta olmayan bir verimliliğin olabileceği unutulmaktadır. Başarının, zekânın, aklın, ancak tevazu elbisesi içerisinde güzel göründüğü hatırlardan çıkabilmektedir.

Mutluluk paylaşılmak için vardır. “Ötekinin mutluluğu olmayınca benim de mutluluğum olmayacak” bilgisine sahip olan insan mutlu olmaya namzet insandır. Sadece kendi rahat ve refahlarına odaklanarak, sahip olduklarını paylaşmamak için etraflarına bencillik duvarı örenler, kendilerini yalnızlaştırmaktan öte bir şey yapmış olmazlar. Bu bencillik duvarı aynı zamanda bir merhametsizlik duvarıdır. Çünkü kendi egolarını üstün tutarak, ona ayrıcalıklı bir yer verenler diğer nefislere değer vermezler, onlara saygı duymazlar. Kişinin her türlü nimeti sadece kendisi için istemesi ise Hz. Peygamber’in de ifade ettiği gibi, imanındaki hamlığa işaret eder.

Mutluluğunu başkaları ile paylaşabilen, onların mutlu olması için bir şeyler yapabilen, hayata onların gözüyle bakabilen, onların zor hallerinde kendi muhtemel zor halini görebilen ve bütün bunları bir davranış nosyonu haline getiren bireylerin sayısının arttırılması için derin bir şuur yenilemesine ve köklü bir anlayış değişikliğine ihtiyaç vardır.

Doğrusu, merhametsizliğimiz, merhametin kaynağı ile olan ilişkimizde sorun olduğunu göstermektedir. Çünkü merhamet, merhametin kaynağından koparılarak elde edilebilecek bir şey değildir.

“Merhamet eğitimi” derken, merhametin eğitim süreçlerine katılmasını kastediyoruz.“Merhamet eğitimi” derken, bilmediğimiz bir şeyi öğrenmekten bahsetmiyoruz. Ruhumuzun derinliklerinde aşinalığımızı hiçbir zaman yitirmediğimiz, benliğimizin ana motiflerinden biri olan ve fakat zaman zaman dünya hayatının tozuyla kiriyle küllenen bir hasletimizi yeniden, daha güçlü bir şekilde ve bir daha unutmamak üzere hatırlamaktan bahsediyoruz.

Kendimize merhamet,

Hemcinslerimize merhamet/insana merhamet,

Can taşıyan her varlığa merhamet

Tabiata/çevreye merhamet

Hatta merhametsizlere merhamet

Merhametin kuşatıcılığından bahsederken, buna merhametsizleri de katmalıyız. Çünkü merhametsizlerin de merhamete ihtiyacı var.

Yüzyıllardır geliştirilen bir refleksin neticesi olsa gerek, bizler sadece katledilene, kandırılana, soyulana, mağdur edilene merhamet ediyoruz. Katilin, hırsızın, aldatanın şahsında yitirilen “insanlık” değerini unutuyoruz.

Aslında hayatın sona ermesi bakımından ölen insan ile öldürülen insan arasında hiç bir fark yoktur. Her ikisinde de bir can, bu dünyadan ayrılmaktadır. Fakat öldürmek, bir canın yok olmasından çok daha derin bir anlama sahiptir. Çünkü her bir cinayet, maktulün şahsında “yok edilen bir insan”,katilin şahsında ise “yok edilen insanlık” demektir. İşte bundan dolayı “bir canı öldüren bütün insanları öldürmüş gibidir.”

Son olarak bir hususun altını çizmek istiyorum. Benim sözünü ettiğim merhamet modern zamanların sosyal devlet anlayışına aykırı bir şey değildir. Bizim medeniyetimizde bireyler merhameti devlete devredemez. Müslüman, merhametli bir toplum şunu diyemez:

“İhtiyar anne babalarımıza bakacak huzurevleri, yoksulları doyuracak aşevleri, hastaların ihtiyaçlarını karşılayacak sosyal sigortalar, yetimleri koruyacak esirgeme kurumları var. Yoldaki yaralıyı alacak ambülâns var. Devletin polisi, hakimi var. Bizimse yapılacak işlerimiz var. Vaktimiz sadece kendi işlerimizi yapmaya, kendi hayatımızı yaşamaya yetiyor. Evlerimiz dar; paramız ise ancak bize yetecek kadar. Sonuçta her sorumluluğu yerine getirecek birileri var. Böyle düşünüyoruz ve birçok sorumluluğumuz yanında merhamet sorumluluğumuzu da başkalarına devrediyoruz.”

Devletin, ihtiyacı olan insanlara kol kanat germesi, onları koruması gayet tabii ki istenilen ve olması gereken bir şeydir. Fakat eğer anne-babalar huzurevlerine gönderilerek çocuklarından ve torunlarından izole ediliyorsa; yaşlı anne-babalar devletin koruyucu şefkatini görüp, yavrularının şefkatini göremiyorlarsa, orada merhametsizlik ortadan kalkmış değildir. Ortada bırakılan çocukları yetimhanelerde rehabilite etmek, yaşlı insanları huzurevlerinde misafir etmek de merhamettir merhamet olmasına… Ancak, bundan daha öte bir merhamete ihtiyacımız var. Devlet yetimi korur, ancak yetimin başını okşayamaz. Yetimin başını okşamak başka bir şeydir. Öyle bir merhamet ki; çocukları yetimhanelere; yaşlıları huzurevlerine muhtaç etmeyecek bir merhamet…

Kendimizden başlayarak, ailemizden, komşularımızdan, çevremizden, ülkemizden ve dünyadaki her şeyden sorumlu olduğumuzu unutmamalıyız. Çünkü merhamet, ancak sorumluluk duygusuna sahip kişilerde gelişen bir duygudur. Bu nedenle eğer çocuklarımıza merhamet eğitimi vermek istiyorsak, onlara yaşlarına uygun sorumluluklar vermeliyiz. Aksi halde, sorumsuzluğun onları daha mutlu kılacağının büyük bir yanılgıdan ibaret olduğu çok geçmeden anlaşılacaktır.

Yüreklerimiz merhametle onarılsın.

Ülkemiz hep merhametle abad olsun.

İslam dünyası ve bütün insanlık rahmetin kaynağı ile buluşsun.
Kutlu doğumunuz mübarek olsun.

Prof. Dr. Mehmet GÖRMEZ
Diyanet İşleri Başkanı

Siz hiç merak eylemeyiniz aziz şehitler, bu vatan sizin kanınızla savunuldu Çanakkale’de ve bir küstahlık yapıldığında yine kan ile savunulacaktır…

Total War Türkiye bir ilke daha imza attı. Bu aralar bir hayli sessizdik. Forumla ve siteyle çok ama çok dar vakitlerde ilgilenebildik. Sitemizin kuruluş amaçlarından biri olan “Oyuncuları bilinçlendirme” maddesini bir kez daha gerçekleştirdik. Yetmedi video oyunlarının ne kadar yayarlı şeyler olduğunu da herkese gösterdik. Nasıl mı? İşte böyle…
Mesut Uçakan adlı büyük bir üstadın yeni projesinde yer aldık sevgili Total War’cular. 2010 Avrupa Kültür Başkenti seçilen güzelimiz, kıymetlimiz İstanbul bu sene birçok güzelliğe vesile oldu. Bildiğiniz üzere tarihi filmler geliyor hatta gösterime bile girdiler, restorasyon başladı ve bitti ayrıca hala çekimi devam eden birçok yapım var.

Kültürel çalışmalardan biri de Mesut hocamızın “Tuna Nehri Aksam Diyor” adlı belgesel dramasıydı. Biz bu çalışmaya Hüseyin Kara arkadaşımızın Machiniması ile katkıda bulunduk. Tuna Nehri’nin doğduğu Almanya’dan döküldüğü ve sularının vardığı yer olan İstanbul’a kadar olan tarihinin anlatıldığı anlar için savaş sahneleri, sefer sahnelerini kurguladık ve kendilerine taktim ettik.

Bu iş için SEGA’nın Avrupa’daki en üst yetkilileri ile görüşüp izin aldık. Aral İthalat bünyesindeki SEGA temsilcisi de bu izni tastik etti. Hiç bir engel kalmayınca ortaya çok hoş bir çalışma çıktı.

Belgesel, 27 Aralık 2010 günü saat 20:00′da İstanbul Cemal Reşit Rey salonunda ilk galasını gerçekleştirdi. Biz de yapım ekibi olarak gala gecesindeydik. Birçok ünlü de bu geceye katıldı.

İşte bir örnek:

Kurtlar Vadisi adlı dizideki başkahraman Polat Alemdar’ın babası rolünü canlandıran Emin Olcay nam-ı diğer Ömer Baba

Günü anlatan yazıya geçmeden önce buradan Hüseyin Kara’ya gösterdiği çaba, sarfettiği emek ve harcamalarından dolayı teşekkür ediyoruz. Kendisi bizim nezdimizde Cennetlik bir insandır. Böyle bir dosta sahip olduğumuz için çok mutluyuz. Evet, değerli emektar şahsiyetlerle görüşmek güzel bir şey ama istikrarlı bir kardeşlik kurmak çok ayrı bir şey. İyiki varsın Hüseyin…

Total War Türkiye İstanbul’a nasıl vardı?

Total War Türkiye İstanbul’a varınca ne yaptı?

Total War Türkiye gala gecesi ne yaptı?

Total War Türkiye gala sonrası ne yaptı?

Tüm soruların cevabına BURAYA TIKLAYARAK ulaşabilirsiniz. Hepinizi bu köşe yazısını okumaya davet ediyoruz.

MESUT UÇAKAN KİMDİR?

Mesut Uçakan (1953, Kırıkkale) Türk yönetmen, senarist ve yapımcı İ.T.İ.A. Gazetecilik ve Halkla İlişkiler Yüksek Okulu Sinema Televizyon Bölümü mezunu. 1997 yılında [[Mutlak Fikir Estetiği ve Sinema]] adlı dergisini altı sayı çıkardı. 2003 yılında yayın hayatına başlayan Sonsuzkare sinema dergisini ise on sayıdan beri yönetmektedir. Bir şiir kitabı ([[Sıkı Tut Ellerimi]]) , bir de sinema kitabı (Türk Sinemasında İdeoloji) yazarıdır. Hakkında yayınlanan diğer kitap: Necdet Tosun’un yaptığı söyleşileri kapsan” MESUT UÇAKAN’LA SÖYLEŞİLER” kitabıdır.

Uzun metraj filmleri

1. Lanet (1978)
2. Rahmet ve Gazap (1982)
3. Öç (1984)
4. Sessiz Ölüm (1985)
5. Yapayalnız (1986)
6. Zeynepler Ölmesin (1987)
7. Reis Bey (1988) - T.C. Kültür Bak. başarı ödülü – T.C. Yazarlar Birliği en iyi film
8. Yalnız Değilsiniz (1990)
9. Sonsuza Yürümek (1991)
10. Çöküş (1992)
11. Sevdaların Ölümü (1992
12. İskilipli Atıf Hoca / Kelebekler Sonsuza Uçar (1993) - Antalya Portakal Halk Jürisi ödülü – T.C. Yazarlar Birliği en iyi yönetmen ödülü - BİRSAD en iyi film
13. Ölümsüz Karanfiller (1995)
14. Anne ya da Leyla (2005)
15. Anka Kuşu (2006)

Televizyon Filmleri

1. Kavanozdaki Adam (1987) - TRT (5 bölüm dizi)
2. İnsanlar Yaşadıkça (1989) - Diyanet İşleri Başkanlığı (8 bölüm dizi)
3. Otel İstanbul (2005) -TRT

Dramatik belgesel filmleri

1. Ahmet Hamdi Tanpınar (1986) – TRT
2. İstiklâl Marşı Şairi Mehmet Âkif Ersoy (1996) – T.C. Kültür Bakanlığı
3. Deprem ve Merkez Üssü Gölcük (2000) - Gölcük Belediyesi
4. Hacc Sonsuza Doğru (2003) - Kanal 7
5. Gönül Dosta Gider (2005) - Beyza Müzik

Rahmân ve Rahîm olan Allah’ın adıyla.

Biz Müslümanlar için bu bayramlar; imanı, ibadeti ve tarihi bir sevinç atmosferinde buluşturan ve bu sevinci sonsuzluğa taşıyan önemli zaman dilimleridir. Bayramlarımız her yıl Müslümanlık bilincimizi yenileyen, millet olma irademizi diri tutan; birlik, beraberlik ve kardeşlik duygularımızı pekiştiren, rahmet ve bereket dolu müstesna günlerdir.

Bayramların dindeki yerini ve değerini sadece kutsal metinlerin kelimelerinde ve cümlelerinde değil, meydana getirdikleri medeniyetlerin canlı dinamiklerinde aramak gerekir. Din dilinde Kurban ve Kurban Bayramının yüksek dini ve manevi değeri “ Şeâir” kavramıyla ifade edilmiştir. Şeâir: Müslüman olma ve Müslüman kalma bilincimizi, şuurumuzu diri tutan simgesel ve sembolik değeri yüksek ibadet ve davranış demektir. Kur’an Kerimde “ Her kim Allah’ın simgelerine saygı gösterirse bu, Kalbinin takvasını gösterir” buyurulmuştur. (Hac  22/3 2 )

Ramazan Bayramımız, her yıl bizlere yüce kitabımız Kur’an-ı Kerim’in nazil oluşunu ve İslâm’ın doğuşunu yaşatırken, Kurban Bayramımız, üç ilâhî dinin kendisinde buluştuğu Hz. İbrahim’den Hz. Musa’ya, Hz. İsa’ya; Hz. İsmail’den Hz. Muhammed’e uzanan İslam tarihine can verir.

Kurban aynı zamanda İslam’ın temellerinden biri olan Hac ibadetinin önemli bir parçasıdır.  Bugün Arafat’ta dünyalıklardan soyunmuş, âdeta ak kefenlere bürünmüş, milyonlarca Müslüman, Rabbin divanına durdu; ellerini açtı ve bütün insanlık için rahmet diledi. Bugün bizler de, kurban ibadetinin manevî ikliminde bir gönül yüceliği yakalayıp Rabbimize yakınlık arayışında olacağız. Zira kurban, Allah’a, yüce ve ilâhî olan her şeye, hakka, hakikate, iyiye, doğruya, güzele, yakın olma arayışıdır. Kurban sevginin, vefanın, sadakatin, fedakârlığın simgesidir. Kurbanda Hz. İbrahim ve Hz. İsmail’in baba-oğul sevgisi ile hakka bağlılık duygularının harman olduğu engin bir dünya vardır.

Bayramlar, sevinçleri büyütme mevsimidir. Bu bayramda da sevinçleri dünya çapında büyütmeliyiz. Önce kendi gönüllerimiz bir sevinç yumağı hâline gelmeli, sonra özellikle varlık sebebimiz olan annelerimizin ve babalarımızın gönüllerini şad etmeliyiz ve onların hayır dualarını almalıyız. Bir tatlı söz işitmek için hayatın bütün ağırlığını paylaşmayı göze alan çileli eşleri mesrur etmeliyiz. Evlerin canlı bayramları olan çocukları sevindirmeliyiz ve yılda bir defa gerçekleşen bu ibadetin coşkusuyla tanıştırmalıyız. Gönüllerin ağır yükü olan küskünlükleri ortadan kaldırmalıyız. Selâmlaşarak, musafaha ederek, kucaklaşarak, ziyaretleşerek, kurban etlerini dağıtarak, ikramda bulunarak; bütün sokakların, bütün komşuların, bütün yurdumuzun, İslâm coğrafyasının ve bütün dünyanın gözlerine sevinç taşımalıyız.

Evinde ve yatağında ziyaretçi bekleyen insanlarımızı hatırlamalıyız; öksüz ve yetimlerin, kimsesiz ve ihtiyaç sahiplerinin yüzlerinin gülmesine ve ümitlerinin yeşermesine vesile olmalıyız. Bizimle bayram sevincine katılamayan; hapishane ve hastane köşelerinde, düşkünler yurdunda bulunan vatandaşlarımızı ziyaret edip gönüllerini almalıyız.

İnsanlığın ortak barışının korunmasında önemli sorumluluğu olan, ancak yıllardır kendi dinî bayramlarını dahi sevinç ve mutlulukla kutlamaya hasret kalan; gözyaşı, şiddet, savaş, ekonomik sıkıntı ve yoksulluğun gölgesinde bayram yapmaktan kurtulamayan din kardeşlerimizi hatırlamalı ve onlar için dua etmeliyiz.

Kurban ibadetini gerçekleştirirken sevgili Peygamberimizin “İslam’ın, bütün mahlûkata şefkat merhamet ve ihsan” prensibini unutmamalıyız.

Yüce Yaratana yakın olmak için yerine getirdiğimiz bir ibadeti ifa ederken bizi ondan ve onun rızasından uzaklaştıracak her türlü davranıştan kaçınmalıyız. Hayvana eziyet ederek, dinin yarısı addedilen temizliği göz ardı ederek, insan ve çevre sağlığını tehdit ederek kurduğumuz veya kurmaya çalıştığımız yakınlığa gölge düşürmemeliyiz. Ancak bazı olumsuz uygulamaları dikkate alarak dinimize ve milletimize tarih sahnesinde süreklilik kazandıran Kurbanı ve Kurban Bayramını tartışma konusu yapmamalıyız.

Bu duygu ve düşüncelerle başta milletimiz olmak üzere, yurtdışında yaşayan vatandaşlarımızın, soydaşlarımızın ve bütün İslam âleminin Kurban bayramını tebrik eder, Allah katında kurbanlarımızın makbul olmasını diler ve bayramın getirdiği kardeşlik, dayanışma ve kaynaşma ruhu ile tüm dünyanın barış, huzur ve esenlik içinde yaşamasını Cenâb-ı Hak’tan niyaz ederim.

Prof. Dr. Mehmet GÖRMEZ
Diyanet İşleri Başkanı 

Mustafa Kemal Atatürk, devrimleri, reformları ve ilkeleri ile, Türkiye’nin modernleşmesinde büyük etkiler yaratmış ve Çağdaş Türkiye Devleti‘ni kurmuştur. Akla ve bilime her zaman önem veren Atatürk, ortaya koyduğu devrimleri, reformları ve ilkeleri ile Cumhuriyet’ten önceki Türk Devleti’nin karanlıktaki ışığı olmuştur. Birgün gelene dek herşey iyi gidiyordu. O gün; ” Kötü haber tez yayılır. ” sözünün en belirgin özelliği anlaşılmıştı. Atatürk 10 Kasım 1938 günü saat 09:05‘te hayata gözlerini yumdu. Bu olay Asil Türk Milletini öylesine etkilemişti ki, haberi duyanlar kulaklarına inanamışlar ve Yüce Önder Atatürk‘ün ölümünün kesinleşmesi üzerine tüm Türk Milleti büyük bir üzüntü yaşamıştır.

Bizde Total War Türkiye Ekibi olarak, Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk‘ü saygıyla anıyoruz…



Ey Türk Gençliği!

Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyetini, ilelebet, muhafaza ve müdafaa etmektir.

Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur. Bu temel, senin, en kıymetli hazinendir. İstikbalde dahi, seni bu hazineden mahrum etmek isteyecek, dahilî ve haricî bedhahların olacaktır. Bir gün, İstiklâl ve Cumhuriyeti müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şerâitini düşünmeyeceksin! Bu imkân ve şerâit, çok nâmüsait bir mahiyette tezahür edebilir. İstiklâl ve Cumhuriyetine kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler. Cebren ve hile ile aziz vatanın, bütün kaleleri zaptedilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir. Bütün bu şerâitten daha elîm ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler. Hattâ bu iktidar sahipleri şahsî menfaatlerini, müstevlilerin siyasi emelleriyle tevhit edebilirler. Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir.

Ey Türk istikbalinin evlâdı! İşte, bu ahval ve şerâit içinde dahi, vazifen; Türk İstiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır! Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur!

Mustafa Kemal Atatürk
20 Ekim 1927

Yeni yılınız kutlu olsun, iyi değerlendirin. Zararın neresinden dönerseniz kardır. Hayat da bir Total War değil midir? NEXT TURN…

Tarihimizde çok önemli bir dönüm noktası olan 19 Mayıs 1919 gününün doksanıncı yılı hepimize kutlu olsun.

Bir milletin kaderini değiştiren o büyük yolculuk büyük önder Atatürk’ün 19 Mayıs 1919′da Samsun’a ayak basmasıyla başlamıştı.

İşte milli mücadelenin ilk adımının atıldığı 19 Mayıs’ta yazılmaya başlanan Kurtuluş Savaşı Destanı, bağımsız ve modern Türkiye Cumhuriyeti’nin temellerini atmıştır. 
İlk mütareke topu hasta adamın ölüm müjdesini verdiği zaman Anadolu ruhuyla, kalbiyle, etiyle, canıyla bitmiş görünmektedir. Yoksul, yorgun ve ümitsizdir. Anadolu’da şehirler yanar, köyler yerle bir edilir. Fakat orada öyle bir şey vardır ki ne ateşler yakabilir onu, ne mermiler ezebilir.

Millî Eğitim Bakanı Nimet ÇUBUKÇU’nun 19 Mayıs Atatürk’ü Anma ve Gençlik ve Spor Bayramı Töreninde Yaptığı Konuşmanın devamı için tıklayınız http://www.meb.gov.tr/haberler/haberayrinti.asp?ID=1511

 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı

KUTLU OLSUN